Górski Karol

urodził się 30 IV 1903 r. w Odessie, zmarł 11 XII 1988 r. w Toruniu. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1932 r. habilitował się na Uniwersytecie Poznańskim. W 1920 r. jako ochotnik wziął udział w wojnie polsko-radzieckiej. Oficer kawalerii w kampanii wrześniowej 1939 r., więzień obozów jenieckich do 1945 r. Od jesieni 1945 r. współorganizował Uniwersytet Mikołaja Kopernika i środowisko historyczne w Toruniu, dokąd ostatecznie przeniósł się wiosną 1946 r. z Poznania. Od lat młodzieńczych związany z organizacjami katolickimi, m.in. ze Stowarzyszeniem Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” i Akcją Katolicką, był także twórcą i prezesem Klubu Inteligencji Katolickiej w Toruniu. W swojej pracy badawczej wyróżniał siedem głównych kierunków: historię państwa i zakonu krzyżackiego, historię Pomorza Wschodniego po 1466 r., studia nad ustrojem stanowym i parlamentarnym, badania kopernikańskie, historię krajów nadbałtyckich, historię religijności, teorię socjologicznych założeń historii. Karol Górski należał do tych nielicznych historyków polskich, których można zaliczyć do grona uczonych europejskich.