Mundur i barwy artylerii polskiej w XVIII i XIX wieku

Przez pojęcie mundur wojskowy (uniform) należy rozumieć ubiór wykorzystywany przez wojskowych wszystkich stopni oraz wszystkich broni i służb w czasie pełnionej przez nich służby. Jego krój, kolorystyka, występujące na nim barwy broni lub służb, odznaki i oznaki, a także okoliczności oraz sposób noszenia są ściśle określone bądź to przez właściciela sił zbrojnych albo inną instytucję mającą w stosunku do nich analogiczne uprawnienia, bądź też przez odpowiednie naczelne władze wojskowe lub powołane specjalnie w tym celu instytucje. Zarówno na polu walki, jak i podczas pełnienia służby garnizonowej tak skonstruowany ubiór wojskowy, będący z reguły własnością państwa, stanowił ważny i w zasadzie dość łatwo rozpoznawalny element zarówno indywidualnej, jak i grupowej identyfikacji noszących go kombatantów, szczególnie wówczas, gdy był zestawiany razem z innymi elementami symboliki wojskowej.

Wstęp /9
Rozdział I. Mundur jako wizualny przekaz informacyjny oraz forma stroju i nośnik wojskowych tradycji /21
Rozdział II. Narodziny munduru i barw artylerii wojska Rzeczypospolitej Obojga Narodów w czasach saskich oraz w epoce stanisławowskiej /31
Rozdział III. Mundur i barwy artylerii Legionów Polskich we Włoszech oraz Legii Naddunajskiej i Wojska Polskiego Księstwa Warszawskiego /97
Rozdział IV. „Barwa" artylerii Wojska Polskiego Królestwa Polskiego i Powstania Listopadowego /153
Rozdział V. Między Powstaniem Listopadowym a Styczniowym. Próby wprowadzenia barw artylerii w formacjach powstańczych 1863 i 1864 roku /221
Zakończenie /235
Bibliografia selektywna /241
Indeks osobowy /261
Indeks geograficzny /277
Wykaz tabel /281
Wykaz ilustracji /283

Smoliński Aleksander