Ideał osobowości

Ideał osobowości to książka uznana przez wielu za ważną dla rozwoju personalizmu. Jej pierwsze wydanie w języku niemiec­kim opublikowano pt. Das Problem der Personlichkeit und des Obermenschen (Wyd. F, Schóningh, Paderbom 1909); wznawiano dwukrotnie w uzupełnionej i zmienionej formie jako Das Ideal  der Persónlichkeit  (1922,   1925).   Polskie  tłumaczenie (według III wyd.), chociaż ukazuje się po stu latach od pierw­szej edycji, nie jest jedynie świadectwem myślenia minionego czasu, lecz także dzisiaj stanowi ważny przyczynek do budo wania filozoficznej kultury o inspiracji chrześcijańskiej.

Ks. Franciszek Sawicki (1S77-19S2), filozof, teolog, apologeta. Związany cale życie z Pelplinem, gdzie wykładał w tamtejszym Wyższym Seminarium Duchownym. W okresie międzywojen­nym był przewodniczącym Wydziału Teologicznego Towarzy­stwa Naukowego w Toruniu. Doktorat z teologii uzyskał na Uniwersytecie we Fryburgu Bad. (1902) u prof C. Braiga, Wy­dział Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubel­skiego nadał mu doktorat honoris causa (1952). Interesowały go współczesne kierunki filozoficzne, zwłaszcza personalizm i egzystencjalizm. Widział chrześcijaństwo jako idealna religie osobowości afirmującą życie. Aktualne pozostają jego zasługi dla chrześcijańskiej antropologii filozoficznej, której był jednym z wczesnych przedstawicieli. Publikował w języku niemieckim i polskim, m.in.: Die Wahrheit des Christentums (1911), Der Sinn des Lebens (1913), Geschichtsphilosophie (1920), Lebenanschauungen alter und neuer Denker (1923), Die Gottesbeweise (1926), Dusza nowoczesnego człowieka (1931), Dlaczego wierzę? (1935), Filozofia życia (1936), Fenomenologio wstydliwości (1938), Rasa i światopogląd (1939), Deus Caritas est (1948).