Kościół św. Benona w Warszawie. Nieznane karty z dziejów Bractwa Niemieckiego, Zakonu Redemptorystów i początków stołecznego...

Kościół św. Benona w Warszawie. Nieznane karty z dziejów Bractwa Niemieckiego, Zakonu Redemptorystów i początków stołecznego przemysłu

Książka Ryszarda Mączyńskiego jest pierwszą obszerną rozprawą o kościele św. Benona, który zasługiwał na staranne opracowanie choćby dlatego, że z jego powstaniem rzeczywiście związać można nazwisko jednego z kilku najwybitniejszych architektów pierwszej połowy XVII wieku: Jana Chrzciciela Gisleniego.

 

Wstęp       7
Bractwo Niemieckie i jego kościół (lata 1623-1788)       /11
Świątynia zakonu redemptorystów (lata 1788-1808)    /83
Gmach fabryki nożowniczej (lata 1808-1944)    /121
Najnowsze dzieje kościoła (lata 1945-2007)    /155
Ilustracje    /179
Nota bibliograficzna    /291
Spis ilustracji    /300
Summary    /311
Zusammenfassung    /320
Indeks osób    /330

Mączyński Ryszard
Ukończył polonistykę (1978) i historię sztuki (1981) na Uniwersytecie Warszawskim. W 1995 roku obronił rozprawę doktorską, napisaną pod kierunkiem profesora Andrzeja Rottermunda. W roku 2004 uzyskał habilitację na podstawie dorobku badawczego i książki Nowożytne konfesje polskie. Artystyczne formy gloryfikacji grobów świętych i błogosławionych w dawnej Rzeczypospolitej. Od roku 2007 piastuje stanowisko profesora UMK.
W latach 1982-1999 był zatrudniony w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie (Pracownia Inwentaryzacji Zabytków). Pełnił też funkcję sekretarza redakcji „Rocznika Historii Sztuki" (1984-1998) oraz redaktora działu kroniki w „Biuletynie Historii Sztuki" (1985-1987). Od 1999 roku jest pracownikiem dydaktyczno-naukowym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, a od 2006 - kierownikiem Katedry Historii Sztuki i Kultury.
Jest autorem kilku książek, współautorem tomów z serii „Katalog zabytków sztuki w Polsce" (poświęconych Warszawie). Opublikował ponad sto artykułów naukowych i popularnonaukowych nie tylko z zakresu historii sztuk plastycznych (przede wszystkim XVII i XVIII stulecia), lecz także historii literatury, teatru, muzyki oraz dziejów polskiego przemysłu. Szczególne miejsce w jego zainteresowaniach zajmuje problematyka varsavianistyczna.

Dzięki podjętym przezeń gruntownym badaniom nad pałacem należącym niegdyś do założonego w 1740 roku przez pijara Stanisława Konarskiego konwiktu szlacheckiego, Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie mogła w latach 1986-1999 dokonać rekonstrukcji gmachu Teatru Collegium Nobilium, sceny służącej dziś wszechstronnej edukacji młodych adeptów sztuki aktorskiej i reżyserskiej.