ISBN: 978-83-231-2124-4
Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika
Miejsce wydania: Toruń
Rok wydania: 2007
Nr wydania: I
Liczba stron: 232
Okładka: Miękka ze skrzydełka
Format: 158 x 228 mm
Nakład: dostępny
Ocena czytelników: zobacz opinie
Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika
Miejsce wydania: Toruń
Rok wydania: 2007
Nr wydania: I
Liczba stron: 232
Okładka: Miękka ze skrzydełka
Format: 158 x 228 mm
Nakład: dostępny
Ocena czytelników: zobacz opinie
Monografia ta jest próbą przedstawienia Bożego posłańca na przestrzeni wieków. Uwzględnia najstarsze tradycje obrazowania dobrego ducha (hebrajską, judeochrześcijańską, egipską), których ślady zachowały się w postrzeganiu anioła w kulturze dawnej Europy - od średniowiecza po kres XVII stulecia. Pisarze i malarze niezwykle ufnie odnosili się do duchowej tradycji w zakresie mówienia o świecie anielskim jako sferze sacrum. Przywoływali utrwalone w dziełach filozoficznych, teologicznych, religijnych, a szczególnie ascetycznych i mistycznych wizje aniołów jako pośredników między sferą ziemską a niebiańską.
Mieszkańcy dawnej Europy z dumą spoglądali w przeszłość biblijną, umieszczając imiona aniołów w swych modlitwach, na kartach żywotów i legend, wprowadzając zwiastunów dobra do poezji maryjnej i pasyjnej, widząc w nich wreszcie sprzymierzeńców na trudnej drodze do dobrych zaświatów. Filozofowie i mistycy odczytywali wszechświat jako sensorium Boga przepełnione anielskim śpiewem (musica mundana, musica coelestis). Uważali, że mieszkańcy Bożego domu oddają mu nieustającą chwałę śpiewem, a człowieka czynili kandydatem do dziesiątego chóru anielskiego. Spoglądali na jednostkę jak na kosmos w miniaturze (micros cosmos) i doszukiwali się w niej podobieństwa do doskonałego Boga.
Mieszkańcy dawnej Europy z dumą spoglądali w przeszłość biblijną, umieszczając imiona aniołów w swych modlitwach, na kartach żywotów i legend, wprowadzając zwiastunów dobra do poezji maryjnej i pasyjnej, widząc w nich wreszcie sprzymierzeńców na trudnej drodze do dobrych zaświatów. Filozofowie i mistycy odczytywali wszechświat jako sensorium Boga przepełnione anielskim śpiewem (musica mundana, musica coelestis). Uważali, że mieszkańcy Bożego domu oddają mu nieustającą chwałę śpiewem, a człowieka czynili kandydatem do dziesiątego chóru anielskiego. Spoglądali na jednostkę jak na kosmos w miniaturze (micros cosmos) i doszukiwali się w niej podobieństwa do doskonałego Boga.
- Poeta wśród zdarzeń prawdziwych puścizna prozators ...
Kowalewska Danuta - Filologia Polska XLIII ...
- Zabytkoznawstwo i konserwatorstwo XXXVII. Krzyk ul ...
Kulpińska Katarzyna (red.) - Polonistyka toruńska Uniwersytetowi w 50. rocznicę ...
Kallas Krystyna - Disegno Rysunek u źródeł sztuki nowożytnej ...
Żuchowski Tadeusz J., Dudzik Sebastian





